Po raz pierwszy Drezno znalazło się na liście przeznaczonych do zniszczenia pierwszorzędnych celów na wschód od 10 południka 6 listopada 1944 r. (wcześniej figurowało na liście celów jako obiekt drugorzędny, zastępczy).
Pod koniec 1944 r. powstał projekt zadania Niemcom druzgocącego ciosu, wymierzonego potężnym nalotem wymierzonym w cel o wielkim znaczeniu przemysłowym lub wojskowym (nazwano go Thunderclap). Chodziło o zaatakowania miast zapełnionych uchodźcami ze wschodu – w wyniku nalotów ludność masowo z takiego miasta by uciekła, dezorganizując wszystkie linie komunikacyjne i tym samym utrudniając ruchy wojsk.
18 stycznia 1945 r. Harris wyraził dezaprobatę dla kampanii atakowania zakładów paliw i przedstawił plan zniszczenia 12 miast na wschodzie, m. in. Drezna, ale też Wrocławia i Poznania (te dwa ostatnie miasta wypadły z rozkładu wskutek sukcesów sowieckiej ofensywy styczniowej).
25 stycznia pijaczyna zażądał od Bomber Command przedstawienia konkretnego planu rozwiązania „problemu” uchodźców ze Śląska kierujących się do miast na zachód od Odry.
W wyniku nacisków pijaczyny marsz. Portal zmodyfikował założenia Thunderclap, włączając do niego miasta pozbawione znaczenia strategicznego, czyli Lipsk, Chemnitz i Drezno. Celem miały być nie obiekty o znaczeniu wojskowym, lecz miasta-punkty zbiorcze dla uchodźców.
31 stycznia ataki na miasta z uchodźcami uzyskały rangę zadania nr 2 dla sił strategicznych. Naloty na Lipsk, Chemnitz i Drezno miały doprowadzić do zamętu i chaosu w ewakuacji ze wschodu i utrudnić ruchy wojsk przez te miasta.
1 lutego dowództwo SHAEF zadecydowało, że naloty będą dwufazowe, czyli takie, które mają zwiększyć liczbę zabitych przez atak na formacje ratownicze, które przystępowały do akcji bezpośrednio po zakończeniu nalotu. Gen. Spaatz w rozkazie rozesłanym do jednostek dodał, że za wszelką cenę należy unikać wrażenia, że celem jest sterroryzowanie ludności cywilnej.
Jeden jedyny raz kwestia bombardowań została podjęta przez Sowietów 4 lutego na konferencji jałtańskiej – gen. Antonow zażądał uniemożliwienia ruchu niemieckich wojsk z frontu zachodniego na wschodni, sugerując atak na Berlin i Lipsk. O Dreźnie nigdy żaden Sowiet nie wspominał.
7 lutego zatwierdzono listę celów – Drezno znalazło się na miejscu drugim, zraz po Berlinie. Tym razem Harris nabrał jednak wątpliwości; uważał, że to za daleko, że brak danych, że brak w Dreźnie celów o znaczeniu wojskowym. Zapytano o potwierdzenie Ministerstwo Lotnictwa. W odpowiedzi przyszła opryskliwa odpowiedź, że należy kontynuować realizację rozkazu. Harris oświadczył potem: „atak na Drezno, jako konieczny z punktu widzenia wojskowego, uznały osobistości o wiele znaczniejsze ode mnie”. Mowa oczywiście o pijaczynie, gdyby jakiś wpisowy komuch miał wątpliwości.
A skoro pijaczyna, to decyzja była podjęta z powodów politycznych, a nie wojskowych – Bomber Command nawet nie miało przygotowanej listy celów, uaktualniano dane rozpoznawcze na siłę od 4 lutego. Jedynym wojskowym uzasadnieniem nalotu na Drezno było oficjalnie „wspomożenie sowieckiej ofensywy”, chociaż Iwany o to nie prosiły, a likwidację linii komunikacyjnych mogło bez trudu przeprowadzić lotnictwo taktyczne. Likwidowanie linii komunikacyjnych poprzez wtłoczenie w nie cywilów nie dobitych bombardowaniem miasta pozwala określić właściwy cel nalotu: była to ludność cywilna.
Dodać należy, że w rozumieniu konwencji haskiej Drezno było miastem otwartym, pozbawionym pierwszorzędnych obiektów strategicznych, no i zupełnie nie bronione.
Nie będę tak szczodry jak tłuszcza głosująca na IMDB, która dała filmowi 7,3 punkta. Jestem skłonny przyznać mocną szóstkę. Film śmiało przebija się przez tłum znośnych produkcji, ale niczym specjalnie nie zachwyca. Jest chrześcijańskie skrzywienie doprowadzające cebulaków do pasji lecz zbyt delikatne /to nie Gibsona rzecz niestety/. Zbyt wiele zupełnie niepotrzebnych zapożyczeń z MadMaxa. Czy nie można wykreować Świata po katastrofie w jakiś świeży sposób? “I’M a Legend”, miałki “Postman” wywołują odbicia jak kiełbasa zwyczajna z kerrfura.
